Wpisy oznaczone tagiem 'ciemność'

Lęk wyższego rzędu

Lęk wyższego rzędu Lęk wyższego rzędu w okresie nabierania coraz większej samodzielności przez dziecko, to obawa przed utratą matki lub nie może jej znaleźć. Specjalnym objawem tego rodzaju leku jest budzenie się w nocy z płaczem. Jest to połączenie obawy przed ciemnością oraz przed opuszczeniem. Taki lek często pojawia się oraz nasila w okresie negatywizmu, kiedy dziecko Przeciwstawia się matce; ucieka od niej lub odsuwa ją od siebie. Inną przyczyną lęku jest brak zrozumienia. Wiele dzieci na przykład boi się, ze zostanie opuszczone przez matkę. Y Także złe zrozumienie mowy może prowadzić do lęków. Wszystkie dzieci lękają się, ale intensywność lęków jest różna. Dzieci dobrze rozwinięte umysłowo boja się mniej rzeczy niezrozumiałych czy też zrozumiałych tylko częściowo. Natomiast dzieci z dużą oraz żywą wyobraźnią wymyślają sobie wiele rzeczy jak również przeżywają więcej lęków niż dzieci z mniejszą fantazją. Został zauważony również związek pomiędzy podatnością na lęk a siła Ego. Im bardziej świadomie panuje człowiek nad swym życiem uczuciowym, tym mniej się obawia. W sytuacji, gdy dziecko kieruje całą uwagę na przezywanie uczucia, strach paraliżuje je, tak, że nie jest w stanie nic robić. Pojęcie Ego wprowadza nas na teren pograniczny miedzy cechami wrodzonymi a wpływami z otoczenia. Czyli pewność z jaką dziecko kroczy przez życie jest tylko częściowo wrodzona. Prymitywne reakcje towarzyszące podwyższaniu się poziomu stresu, chociaż obecnie nie są już użyteczne dla współczesnych lęków o podłożu psychicznym, to jednak pozostają takie same. Przykładem tego jest mimowolne czerwienienie się(uderzenie krwi do głowy) w y nieprzyjemnych sytuacjach czy też wrzód żołądka u ludzi żyjących w ciągłym stresie. Nawet najbardziej normalne dziecko boi się. Dzięki temu uczy się, ze w życiu istnieją sytuacje wywołujące lek. Im dziecko jest starsze, tym lepiej zdaje sobie sprawę z ostrzegawczego znaczenia strachu. Mylne jest traktowanie wszystkiego, co dziecko przeżywa jako lęku. Roczne dziecko, które tuli się do matki na widok czegoś nieznanego, zagubiony dwulatek wołający z płaczem matkę nie tylko boją się, ale przezywają także i inne emocje. Mimo, ze dla określenia tych przeżyć istnieje wiele słów, to jednak najczęściej określamy je tym samym sobie: „lęk”. Lek jest uczuciem ludzi, którzy świadomi są swego istnienia. Freud określił to tak: lęk istnieje w ego, czyli własnym ‚ja’. Dlatego też lęki u dzieci powstają oraz pojawiają się dopiero wówczas, gdy wykształciło się u nich pewne poczucie „ja”, a także odczucie w rodzaju: „jestem zagrożony, boję się”. To nie oznacza jednak, ze młodsze dzieci nie boja się. Po prostu ich organizm może reagować na niebezpieczeństwo z zewnątrz. Dlatego też pierwsze reakcje są czysto instynktowne, dziecko nie zdaje sobie z nich sprawy. Pojawienie się świadomości na początku drugiego roku życia prowadzi do powstania całego szeregu nowych leków. W tym okresie rodzi się u dziecka poczcie władzy nad przedmiotami oraz świadomość panowania nad zdarzeniami. Dlatego też w tym czasie szczególnie przerażające są wszelkie zjawiska natury. Stąd strach u około półtorarocznych dzieci przed burzą, huraganem, ciemnością oraz morzem. W czasach pierwotnych te zjawiska przyrody były dla ludzi rzeczywistym niebezpieczeństwem. Świadomość tego, co niebezpieczne oraz reakcje na to są zawarte w ogólnoludzkiej świadomości dziedziczonej z pokolenia na pokolenie. Istnienie tego rodzaju leków u dzieci wydaje się być koniecznością, aby w procesie swego rozwoju je przeżyły, tak jak i lek przed nieznanymi zwierzętami, który pojawia się w momencie, kiedy dziecko zaczyna chodzić. Lek przed zwierzętami pojawia się w chwili, gdy dziecko świadome jest różnicy miedzy zewnętrznym wyglądem ludzi jak również zwierząt. Prehistoryczne dziecko nie bało się najbardziej przerażających zwierząt, jeżeli znajdowało się przy matce, która nie okazywała leku. Kiedy już umiało samo chodzić, omijało z daleka każde nieznane zwierzę.