Skoki narciarskie

Skoki narciarskie Skoki narciarskie przez społeczeństwo uprawiające oficjalne sporty ekstremalne bardzo długo nie były akceptowane jako tego rodzaju dyscyplina. I do tej pory nie jest to zaakceptowane, ale z drugiej strony ciężko nie nazwać skoków narciarskich dyscypliną ekstremalną. Każdy, kto choć liznął tej dyscypliny, leciał kilka sekund z szybkością kilkudziesięciu kilometrów na godziną, wie, że jest to sport jak najbardziej ekstremalny. Sport ten wymyślono w połowie XIX wieku, a od 1924 roku są organizowane systematycznie zawody. W tym sporcie wyróżnia się punkty za uzyskaną podczas lotu odległość lądowania. To bardzo ważny element, ponieważ dzięki niemu może osiągnąć wystarczającą ilość punktów, by wytrzeć konkurencję. Poza tym może wtedy też mniejszą uwagę poświęcić na styl, który także jest oceniany. Najpoprawniejszą formą lądowania jest tak zwany telemark. Jury oceniają skok ogólnie sumując punkty z obydwu tych kryteriów. Ponadto jest to sport zaliczany do elitarnych, ponieważ nie każdy amator może się za niego zabrać. Największy skok został wykonany przez Nowrwega o nazwisku Bjorn Einar Romoren, a wynosił on 239 metrów. Rekord ten został ustalony w Planicy, gdzie stoi największa skocznia na świecie. Snowboarding w wielkim uproszczeniu jest śnieżną wersją skateboardingu – deskorolki. Jednak jest to nieuzasadnione, ponieważ obydwie te dyscypliny różnią się stylem, techniką i przede wszystkim warunkami, w których mogą być uprawiane. Jest także kilka podstawowych zasad, które znacząco odróżniają te dwie techniki. Jest nią na przykład formuła, która mówi o tym, że z deskorolki można w razie problemów zeskoczyć – ze snowboardu już niebardzo. Również snowboarding dzieli się na wiele konkurencji – są to half-pipe, big air czy slope style. Każda ma oddzielną charakterystykę i uprawiana jest przez ludzi, którzy chcą konkretnie dobrać swój własny styl. Istnieją także sposoby jazdy przy pomocy poręczy na zasypanych schodach – chociaż ten styl jazdy jest prawdziwą torturą dla deski, która mimo wytrzymałości jest bardzo wrażliwa na wszelkie twarde powierzchnie. W tym sporcie najważniejszymi elementami są skomplikowane ewolucje wykonywane na dużej skoczni – to najbardziej widowiskowy element tego sportu, ponieważ zawodnicy wyskakują na wysokość do kilku metrów, gdzie mogą wykonać kilka ewolucji naraz. Do najlepszych zawodników tego sportu należą Danny Kass, Shaun White oraz jeden rodzynek w tym składzie prosto z Polski – Kamila Kowalska. Surfing w wolnym tłumaczeniu jest jazdą na przygotowanej do wodnych warunków desce. Ślizg polega na ułożeniu deski na fali morskiej w taki sposób, by była ona przez nią pchana, co daje złudzenie jeżdżenia po niej. Wielki boom na surfing rozpoczął się w latach siedemdziesiątych, na wyspach hawajskich. Jednak pierwsza wzmianka o tym sporcie pochodzi z 1778 roku, kiedy to kapitan jednej ze swoich ekspedycji po Oceanie Spokojnym trafił na wybrzeże, gdzie tubylcy ujeżdżali fale na specjalnych deskach. Kiedy ta koncepcja trafiła do szerszego społeczeństwa, rozpoczęła się jego popularyzacja. Ze względu na wiecznie ciepłe wody w okolicach wysp hawajskich, właśnie tam zarejestrowano największy oddźwięk tego sportu. Na południu Francji pojawiły się pierwsze deski do surfowania w na początku lat sześćdziesiątych, kiedy to przywiózł ją żeglarz, niejaki Peter Viertel. I od tego czasu zaczęły powstawać pierwsze większe zgrupowania. Sport ten bardzo długo nie miał swojego oficjalnego patrona, a jego legenda, pasja i technika przekazywana była pocztą pantoflową. Po prostu ze względu na jego ograniczenie uprawiania wyłącznie w wodzie, nie był atrakcyjny w innych krajach, tym bardziej tych, które nie miały dostępu do morza czy oceanu. Surferów charakteryzuje obojętność wobec bogatej historii ich sportu, której mogliby pozazdrościć ludzie uprawiający inne, mniej atrakcyjne historycznie dyscypliny.

Komentarze zostały wyłączone.

Skomentuj