Laur

Laur Laur to roślina pokroju krzewu lub drzewa. W naturalnym środowisku występuję tylko w krajach basenu Morza Śródziemnego. Może osiągnąć wysokość do 20 metrów. W naszych warunkach uprawiana jest jako roślina doniczkowa – na zimę chowana do domu. Roślina słynie ze swych liści, które od czasów starożytnych są symbolem zwycięstwa. W kuchni liście te z kolei mają zastosowanie jako przyprawa głównie do sporządzania wywarów mięsnych i warzywnych, które są podstawą do przygotowywania rozmaitych zup. Liście laurowe wykorzystuje się też do przyrządzania marynat oraz bejc mięsnych, np. do peklowania golonek. Laur jest wykorzystywany przy leczeniu stanów gorączkowych i chorób reumatycznych. Można go również stosować przy kłopotach z trawieniem, zwłaszcza przy wzdęciach i odbijaniu się. Laur nie powoduje żadnych skutków ubocznych podczas jego różnorodnego zastosowania. Można się również spotkać z innymi nazwami tego ziela: wawrzyn szlachetny lub bobkowe drzewo. Majeranek to roślina roczna lub dwuletnia. Dorosła roślina osiąga wysokość dochodzącą do 0,5 metra. Całą roślina sprawia wrażenia owłosionej, gdyż pokryta jest drobnym meszkiem. W naturalnym środowisku majeranek występuje w krajach śródziemnomorskich. W naszych warunkach jest uprawiany w ogródkach z wcześniej wyhodowanych sadzonek. Docinania nadaje się wówczas, gdy zaczynają pojawiać się pąki kwiatowe. Majeranek jest doskonałą przyprawą do przyrządzania mięsnych pieczeni. Jest również nieodzownym składnikiem typowej dla polskiej tradycji kulinarnej białej kiełbasy, która ogromną popularnością cieszy się szczególnie w okresie Wielkanocy. Trzeba też wiedzieć, że majeranek zaleca się chorym cierpiącym na silne skurcze jelit, którym towarzyszą dodatkowo wzdęcia lub odruchy wymiotne. Natomiast maść majerankową można stosować w przypadku kataru. Co najważniejsze to majeranek nie powoduje żadnych skutków niepożądanych. Aktualnie prowadzi się badania nad znaczeniem majeranku dla złagodzenia objawów choroby Alzheimera. Rzodkiew czarna zwana jest też popularnie czarną rzepą. Jest to roślina dwuletnia w zasadzie uprawiana w naszych ogródkach jako warzywo. Osiąga wysokość do 80 centymetrów. Część jadalna to korzeń bardzo mięsisty pokryty czarną skórką. Miąższ natomiast po zdjęciu skórki ma barwę białą. W smaku dość ostry, bardziej niż tradycyjna rzodkiewka. Głównie wykorzystywana jest w kuchni jako składnik pożywnych surówek i sałatek. Bardzo dobrze smakuje również starta i wymieszana z twarożkiem. Rzodkiew ma właściwości żółciotwórcze i żółciopędne, działa rozkurczowo na drogi żółciowe. Znacznie pobudza perystaltykę jelit, dlatego też stosuje się ją jako środek przeczyszczający. Trzeba pamiętać, że w nadmiarze może wywołać podrażnienie błon śluzowych żołądka a także nieznaczną biegunkę lub mało przyjemną zgagę. Nasze babcie tarły rzodkiew, wyciskały sok i stosowały go jako środek wzmacniający owłosienie głowy. Do dziś wykorzystuje się rzodkiew do produkcji preparatów wzmacniających włosy.

Komentarze zostały wyłączone.

Skomentuj